Artikelen

De - met alle respect - 'oudjes' doen het nog best in tennisland. Zo bleek afgelopen week tijdens de ATP 250 Series-toernooien van Houston en Casablanca, waar Lleyton Hewitt en Juan Carlos Ferrero er met de hoofdprijzen vandoor gingen.

De bijna dertigers, want dat zijn het inmiddels, stonden ooit op de eerste plaats van de wereldranglijst. Maar de afgelopen jaren kwam, mede door blessureleed, de klad er een beetje in. Vooral Ferrero heeft lange tijd droog gestaan, daar waar het tennistitels betreft. Zijn laatste toernooizege vóór Casablanca stamde, zo las ik tot mijn verbazing, alweer uit 2003. In dat jaar heb ik hem nota bene als de toenmalige nummer één van de wereld vastgelegd voor het ABN-AMRO World Tennis Tournament.

Bijna zes jaar zonder titel, wat moet de winst in Casablanca heerlijk hebben aangevoeld voor de Spanjaard. Hewitt toonde in Houston maar weer eens aan dat hij een enorme vechter is. De Australiër heeft door een nare heupblessure, waaraan hij zich zelfs moest laten opereren, een tijdje buitenspel gestaan. Maar Hewitt, inmiddels vader van twee kinderen, is er de man niet naar om het bijltje er bij neer te gooien. Met de overwinning op het Amerikaanse gravel, bepaald niet zijn favoriete ondergrond, bewijst hij voor de zoveelste keer dat er nog steeds serieus rekening met hem gehouden dient te worden.

Over 'oudjes' gesproken, John McEnroe heeft een verkapte sollicitatie richting Roger Federer gestuurd. De Amerikaan liet optekenen dat hij de Zwitser graag een paar adviezen wil geven om zijn spel van meer aanvallende impulsen te voorzien. Dit alles natuurlijk vooral met het oog op de strijd die Federer nu alweer enkele jaren uitvecht met Rafael Nadal, een strijd die steeds vaker en steeds duidelijker in het voordeel van de Spanjaard wordt beslecht.

De ontwikkeling van dit Duel der Giganten wordt het best geïllustreerd door de finales op Roland Garros en Wimbledon van de afgelopen jaren. Op het Parijse gravel, het favoriete jachtterrein van Nadal, en het gras van Wimbledon, Federers territorium, is de verschuiving van de macht de afgelopen jaren steeds duidelijker zichtbaar geworden. Drie jaar geleden won Federer vrij eenvoudig 'zijn' Wimbledon-finale en snoepte hij tijdens de finale op Roland Garros nog een set van Nadal af. Een jaar later heeft Nadal het in Parijs al veel makkelijker en dwingt hij Federer op diens eigen grasveld in Londen tot een uitputtende vijfsetter. En afgelopen jaar heeft Nadal de machtsovername voltooid. Op Roland Garros werd Federer werkelijk afgedroogd, waarna Nadal er voor het eerst in slaagde Federer ook op Wimbledon te verslaan.

McEnroe heeft in mijn ogen in ieder geval een punt door te stellen dat Federer in zijn duels tegen Nadal meer voor de aanval moet kiezen. Ik vraag me eerlijk gezegd af of Federer de afgelopen jaren wel bezig is geweest met het zoeken naar de juiste tactiek om Nadal te verslaan. Met Spanjaarden moet je, zo weet ik nog uit mijn eigen ervaringen als proftennisser, nu eenmaal geen rallies aangaan. Hoe langer een rally duurt, hoe scherper die jongens gaan slaan. Kort houden dus die punten, daar valt voor Federer de winst te halen. Maar zelfs met een aanvallende Federer op de baan gaat het net losgebarsten gravelseizoen opnieuw het seizoen van Nadal worden.

Eigenlijk kunnen alleen zijn eigen knieën, al tijden een zorgenkindje voor Nadal, roet in het eten gooien. Mentaal is er geen enkele vorm van slijtage zichtbaar bij de huidige nummer één van de wereld en ik vind dat indrukwekkend. Op dat vlak behoort hij tot de grootste atleten van de wereld. Zeg maar de categorie Lance Armstrong en Ruud van Nistelrooy, twee topsporters die naar mijn bescheiden mening mentaal eveneens onkreukbaar zijn.