"When you're good at something, make that everything."
- Roger Federer -

Artikelen


Roger Federer, fenomeen én familieman


07-01-2012, 10:10

In balans
Volgend jaar keert Roger Federer voor het eerst sinds 2005 terug in Ahoy Rotterdam, dat hij destijds verliet als winnaar van het ABN-AMRO World Tennis Tournament. De Zwitser is inmiddels dertig jaar, maar wil nog lang blijven tennissen op niveau.

Je bent dit jaar 30 geworden en hebt vaak gezegd dat je het nog steeds geweldig vindt in de top te spelen. Is dat gevoel anders dan toen je 20 was?
Roger Federer: "Ja, compleet anders. Als je 20 bent en op een belangrijke baan speelt, weet je dat de toeschouwers meestal niet voor jou komen. Ze zitten daar omdat ze kaartjes hebben voor het centrecourt, voor je tegenstander, uit liefde voor tennis of in een enkel geval omdat ze een jonge, opkomende speler in actie willen zien. Vandaag de dag echter komen ze in de meeste gevallen speciaal voor mij, op grond van mijn prestaties. Dat kun je ook horen aan de aanmoedigingen. Het voelt een beetje als twee verschillende carrières. Daarom heb ik er nog zoveel plezier in. Het gaat me er niet om populair te zijn, maar om te genieten van het tennis, te proberen iets te bereiken en zoveel mogelijk op de grote podia te spelen. Tot nu toe is het me gelukt in de schijnwerpers te blijven. Dat zal misschien wat minder worden straks, maar dat is prima omdat ik zoveel grote momenten heb gekend. Ik prijs me gelukkig dat ik dit de afgelopen tien jaar heb mogen meemaken, en helemaal omdat ik daar zo hard voor heb gewerkt."

Is de opwinding nog steeds even groot, of toch niet helemaal?
"Het is anders. De opwinding is hetzelfde, zo niet groter, maar anders omdat ik niet meer de druk voel om mezelf dag in dag uit te bewijzen. Hoewel ik dat nog wel steeds doe. Maar ik ben geen tiener meer die het uitschreeuwt na elke wedstrijd, die zijn grenzen nog niet kent. Vroeger was ik erg grillig, erg emotioneel. Tegenwoordig ben ik veel meer in balans. Ik weet waar ik vandaan kom, wat ik heb gedaan en ik weet wat ik nog wil bereiken en hoe ik dat moet doen. Dat verschaft me een soort veiligheid. Soms neemt dat ook wel weer wat plezier weg, want vroeger kon ik helemaal wild worden als ik plotseling een belangrijke partij won die ik nooit dacht te kunnen winnen, of een wedstrijd verloor die ik nooit dacht te kunnen verliezen. Dat soort enorme schommelingen heb ik nu niet meer, omdat ik altijd het beste geef. Toen ik jonger was gebeurde dat niet, omdat ik dat niet kon, omdat ik mentaal te zwak was of te wisselvallig."

Laten we nog eens tien jaar verder terug gaan. Hoe was je leven toen? Wilde je toen al proftennisser worden?
"Ik voetbalde en tenniste. Maar tennis was toen al mijn grote liefde, eenvoudigweg omdat ik daarin succesvoller was. Ik had meer controle over of ik zou winnen of verliezen. Maar ik vond het teamgebeuren in voetbal wel altijd erg leuk. In tennis had ik al vroeg succes in de regio Bazel en ik werd een groot talent genoemd. Dan ga je van regionaal naar landelijk en zo verder. Het waren spannende tijden. In het begin was het louter plezier, tennissen en naar school gaan, een heel ander leven dan ik nu leef. Ik had een heerlijke en gelukkige tijd met mijn vrienden. Als ik de keus had, zou ik het precies zo willen overdoen."

Probeer jezelf nu eens voor te stellen over tien jaar, als je 40 bent.
Barst in lachen uit: "Je wilt het niet hebben over toen ik nul was en zó klein? Oké. Veertig lijk me ook een mooie leeftijd. In feite is de tijdspanne 20-30-40 geweldig. Niet dat 50 slecht is, dan ben je nog steeds erg fit en kun je elke sport doen die je wilt, maar op je dertigste of veertigste zit je erg goed, zeker gezien de gezonde levensstijl die de meeste mensen er dan op nahouden. Het is interessant te zien wat de komende tien jaren mij zullen brengen. Hoe lang speel ik nog en wat ga ik daarna doen? Ga ik in zaken, blijf ik betrokken bij tennis? Ik weet dat ik zeer betrokken zal blijven bij mijn foundation, maar ik weet niet waar ik me zal settelen met mijn gezin en meer van dat soort dingen. Veel interessante vragen, ik kijk ernaar uit."

Je hebt het regelmatig over wat je bereikt hebt. Hoe vaak blik je terug op het verleden en doe je dat dan met voldoening?
"Ik zou zeggen dat ik meer in het heden leef. Te weten wat ik gepresteerd heb, maakt me rustig en helpt me in mijn spel. Ik raak niet meer zo snel gestresst door allerlei dingen, bijvoorbeeld over wat de media schrijven, een potentiële sponsordeal, over reizen en al dat gedoe, of over nieuwe dingen waarmee je moet omgaan. Of om ja of nee te zeggen tegen rodelopevenementen, wat ik in het begin erg ingewikkeld vond. Dat heb ik allemaal niet meer, of ik maak me er geen zorgen meer om. Ik zit in een rustige omgeving, mijn team is gegroeid. Mijn problemen zijn anders dan tien jaar geleden, maar ik heb ze onder controle. Ik ben een man die zelf zijn beslissingen neemt, terwijl vijftien jaar geleden iemand anders dat voor me deed, behalve op de baan."

Is er iets dat je hindert in je huidige leven?
"Natuurlijk zou het fijn zijn wat meer thuis te zijn en een meer gesetteld leven te leiden. Als ik tweeënhalve week thuis ben, op één plaats, tussen vier muren, heb ik zoiets van: neem je me in de maling? Is dit echt? Krijg ik zoveel tijd? Soms zou ik twee maanden vrijaf willen, maar ik weet hoe het werkt en kan dat niet veranderen. Ik weet dat ik nog een paar jaar zal spelen en dat ik, als mijn carrière erop zit, elke dag thuis kan zitten als ik wil. Daarom wil ik er nu nog van genieten, het reizen, het spelen vooral, alles helemaal beleven en niet aan de zijlijn staan. Mijn planning wat betreft spelen is misschien wat bescheiden, maar op zo'n dag als vandaag heb ik bijvoorbeeld twee uur pers, twee uur training en dan nog verzorging. Dat zijn toch behoorlijk volle dagen en soms nog stressvol ook, want er wordt links en rechts aan me getrokken. Fans die in mijn oor schreeuwen, wat ik leuk vind, maar het kan ook weleens te veel zijn."

Kun je de laatste keer nog voor de geest halen dat je echt geïrriteerd was of zelfs boos?
"Ja, dat gebeurt af en toe. Logisch, gezien het leven dat wij in het circuit leiden, met de kinderen, met alles soms eromheen. Ik ben een kalm persoon, er moet veel gebeuren om mij van streek te krijgen. Het is dan ook lang geleden. Maar momenten dat ik een beetje geïrriteerd ben komen wel voor, omdat ik dan denk dat we dingen anders hadden kunnen doen. Er zijn van die dagen met de kinderen (de tweeling Charlene Riva en Myla Rose, red.), zeker op de leeftijd die ze nu hebben... Ik moet het eens zien te worden met mijn vrouw en mijn team over hoe we de dag indelen. Ik wil niet zeggen dat we daar steeds over discussiëren, maar de kinderen zijn twee jaar en erg emotioneel, ze dragen het hart op de tong... Dat is erg interessant, maar soms is het moeilijk mijn kalmte te bewaren. Maar door mijn tenniservaring kan ik er gelukkig goed mee omgaan."

Zijn er in de afgelopen vijf, tien jaar dingen die je hebt veranderd? Bijvoorbeeld in de manier waarop je met je lichaam omgaat, in je eetpatroon, je voorbereiding op een wedstrijd of je trainingen?
"De laatste vijf jaar is dat ongeveer hetzelfde gebeleven, omdat ik al een paar jaar nummer 1 was. Ik wist dus zo'n beetje wat werkte. Ik ben altijd heel gezond geweest, ging niet naar feestjes waardoor ik te weinig sliep en dat soort dingen. Nooit eigenlijk. Het enige wat ik minder vind, is dat je iets voorzichtiger gaat doen naarmate je ouder wordt, al wil ik niet zeggen dat het daardoor minder leuk wordt. Ik deed vroeger van alles, skiën, voetballen, squashen of pingpongen. Misschien raakte ik daardoor zo nu en dan wel vermoeid, maar het was het waard omdat ik veel plezier had. Nu denk ik: ik ga mijn carrière niet verklooien door een andere sport te doen, want die sport kan ik later nog wel doen. Daar ben ik straks nog fit genoeg voor. Stel het niet in de waagschaal. En dus laat ik me verzorgen in plaats van dat ik leuke dingen doe. Een massage is fijn, maar elke dag kan het soms best zwaar zijn. Ik verwacht geen medelijden, ik weet dat het heerlijk is, maar soms vraag ik me af: hoeveel verzorging heb je nodig? Daarom doe ik het ook niet altijd meer. Omdat ik het niet kan opbrengen. Mentaal zijn al dat stretchen, die massages, die oefeningen enzovoort niet goed voor me. Het is ook belangrijk het hoofd fris te houden."

Je grootste rivalen zijn Nadal en Djokovic. Kun je vertellen wat je leuk aan hen vindt en wat je in hen bewondert?
"In essentie is dat hetzelfde: ze zijn enorme vechters, bewegen fantastisch en raken de bal geweldig. Allebei hebben ze iets dat extra speciaal is op tennisgebied. Rafa heeft zelfs nog wat meer, gezien zijn prestaties, die hij gedurende een lange periode heeft geleverd. Daar komt Novak niet bij in de buurt. Hij is erg succesvol geweest, maar laten we eerlijk zijn, Rafa is dat al veel langer en hij is praktisch even oud. Hij was één van de beste teenagers aller tijden, met Björn Borg. Dat verdient veel respect. Ik heb ook veel respect voor de serie die Novak recentelijk heeft neergezet. Zijn reactie na de verloren finale van de US Open (in 2010, red.) was geweldig. Hij had een grote kans en was misschien wel favoriet tegen Rafa. In plaats van zijn hoofd in het zand te steken na de finale richtte hij zich op en ging vanaf dat moment als een speer. Dat was erg leuk om te zien. Op het persoonlijke vlak ken ik Rafa veel beter dan Novak. Hem spreek ik vaker. Ik heb exhibities met hem gespeeld, dus ik heb hem veelvuldig in een ontspannen sfeer getroffen. Ik heb regelmatig dezelfde vlucht als hij, we komen elkaar nogal eens tegen. We hebben zo vaak dingen samen gedaan om het tennis te promoten dat ik hem goed ken en hij is erg aardig. Met Novak heb ik nog nooit getraind of mijn vrije tijd doorgebracht. Ik ken hem alleen van de kleedkamer, uit de media en van toernooien, en ook hij lijkt me een aardige kerel. Een grappige kerel, en ik heb geen problemen met hem, wat prettig is."

Ken Rosewall won een Grand Slam-toernooi op zijn 37ste. Is zoiets nog steeds mogelijk?
"Ik denk het wel. Het hangt ervan af waar je vandaan komt. Iedere speler is anders. Waren het andere tijden toen Rosewall speelde? Duidelijk! Ze speelden toen drie Grand Slams op gras en één op gravel dat niet zo'n veeleisende ondergrond was als vandaag de dag. Het moet mogelijk zijn, maar over het algemeen is het op je 37ste niet de sport die dat bepaalt, maar vooral het lichaam en de geest."


 
02-06-2015, 12:12 De enkelhandige backhand sterft langzaam uit
16-03-2015, 11:34 Federer viert verlies met champagne
25-02-2015, 13:34 Opmerkingen Federer vragen om hervorming
13-02-2015, 13:46 Hoe wordt je Federer 2.0?
26-01-2015, 15:36 De houdbaarheidsdatum van Federer
10-01-2014, 11:08 Federer wordt waardevoller aan het einde van zijn carrière
05-02-2013, 15:41 Afleren van gewoonte
18-09-2012, 15:02 Westerpark omarmt Federer
31-01-2012, 11:55 Roger Federer denkt voorlopig nog niet aan stoppen
07-01-2012, 10:10 Roger Federer, fenomeen én familieman
 
  Volgende pagina »
 Volg ons op Facebook-pagina  YouTube-kanaal Copyright © 2006-2018 RogerFederer.NL RogerFederer.NL  Voorwaarden | Privacy | Contact